ain.az, Bizimyol saytına istinadən bildirir.
Qədim dövrlərdə xəmir adətən böyük, düz daşlar, taxta lövhələr və ya torpaq döşəmələr üzərində yayılırdı. Bu səthlər tez-tez xəmirin yapışmasının qarşısını almaq və bərabər qalınlığa qədər yayılmasına kömək etmək üçün onlara un səpməklə hazırlanırdı. Bəzən xəmir yaymaq üçün daşlar üzərində düz, geniş səthlər istifadə olunurdu. Onlar xüsusilə bu məqsədlə mətbəx sobaları və ya daş sobalar ətrafında istifadə edilmiş ola bilər.
Qalın taxta lövhələr də xəmir yaymaq üçün adətən istifadə olunurdu. Bəzi hallarda xüsusi hazırlanmış torpaq döşəmələr də xəmir yayma sahələri kimi nəzərə alınırdı.
Xəmirin yayıldığı sahə adətən mətbəxin özü idi və ən uyğun səth dövrün şərtlərinə əsasən seçilirdi. Sonra taxtadan hazırlanmış yuxayayan adlanan alətlər gündəmə gəldi. Əsasən dairəvi formada olan yuxayayanlar Azərbaycanda bütün mətbəxlərdə vardı. Bu gün o adət də yavaş-yavaş dəbdən düşür. Xəmir adətən mətbəx mebelinin üzərində və ya təmiz bir səthdə oxlov istifadə edərək yayılır. Bu oxlov prosesi bərabər qalınlıq təmin etmək üçün mərkəzdən kənarlara təzyiq tətbiq etməklə həyata keçirilir.
İradə Cəlil, Bizimyol.info
Ən son xəbərləri və yenilikləri almaq üçün ain.az saytını izləyin.
