Gün batanda şəhərlər başqa cür görünür. İşıqlar yanır, küçələr canlanır, insanlar evə tələsir. Amma elə şəhərlər var ki, orada axşam düşməsi təkcə günün bitməsi deyil, həm də həyatın qayıdışının simvoludur. Bu gün sizi Qarabağın ürəyinə – Xankəndiyə aparırıq. Axşam saatlarında bu şəhərdə həyat necə davam edir? Küçələrdə hansı səslər eşidilir? İnsanlar nə düşünür, nə hiss edir?
Xankəndidə canlanma da elə axşam saatlarından başlayır. Bu saatlarda burada olmaq, bu doğmalığı hiss etmək tam başqa bir duyğudur.
Bu saatlarda işdən çıxanlar tələsmir. Yavaş addımların hər birində günün zəhməti, alın təri və sabahın ümidi var. Yol boyu verilən salamlar isə bir-birinə dayaq olmağın ifadəsidir.
Şəhərin mərkəzi bu saatlarda daha da canlanır. Bir az kənarda isə Xankəndi sakinləri bir-biri ilə xatirələrini bölüşür, beləcə keçmiş yavaşca bu günə qarışır. Qalan isə, çox güman ki, xoş xatirələrdir.
Hava tam qaralıb. Gənclərin səsi daha gur eşidilir. Universitet yataqxanasının pəncərələrindən süzülən işıq həyətə düşür. Kənddən, rayondan, şəhərdən gələnlər burada bir həyətin sakinlərinə çevriliblər.
