Mütəxəssislər uşaq inkişafında genetik faktorlarla yanaşı, valideyn davranışlarının həlledici əhəmiyyət kəsb etdiyini vurğulayır.
Pravda.az bildirir ki, uşağın xarakterinin formalaşmasında ətraf mühit və ailədaxili münasibətlər ən azı genlər qədər təsirlidir.
Model olmaq: Uşaqlar valideynlərinin dediklərindən çox, etdiklərini təqlid edirlər. Valideynin stresslə mübarizə üsulu və ya başqaları ilə ünsiyyət tərzi uşaq üçün əsas nümunədir.
Emosional bağ: Sevgi və güvən üzərində qurulan münasibət uşağın özünəinam hissini gücləndirir. Diqqətdən kənarda qalan uşaqlarda isə gələcəkdə davranış pozuntuları riski artır.
Sərhədlərin önəmi: Həddindən artıq sərt və ya həddindən artıq sərbəst yanaşma uşağın sosial adaptasiyasına mənfi təsir edir. Balanslı intizam uşağa məsuliyyət hissi aşılayır.
Öyrənilmiş davranışlar: Şiddət və ya aqressiya mühitində böyüyən uşaqlar, problemləri həll etmək üçün bu üsullardan istifadə etməyə daha meylli olurlar.
Qeyd: Uşağınızın necə bir insan olmasını istəyirsinizsə, ilk növbədə öz davranışlarınızda həmin keyfiyyətləri nümayiş etdirməlisiniz. Genlər potensialı müəyyən etsə də, həmin potensialı valideynin münasibəti formalaşdırır.
Əminə Bayramova
