Sevgi ilə bağlanmaq çox zaman bir-birinə qarışdırılan iki fərqli hissdir. Sevgi daha çox qarşılıqlı hörmət, anlayış və azadlıq üzərində qurulur. İnsan sevdiyi şəxsin xoşbəxtliyini düşünür, onun fərdi sərhədlərinə hörmət edir və onu dəyişdirməyə çalışmır. Bağlanmaq isə əksinə, çox vaxt ehtiyacdan, emosional boşluqdan və tək qalmaq qorxusundan yaranır. Metbuat.az xəbər verir ki, psixoloqların bu mövzuda konkretləşmiş düşüncələri var. Onların fikrincə, bağlılıq hissi olan insan qarşı tərəfsiz özünü natamam hiss edir, daim diqqət və təsdiq gözləyir. Bu halda münasibət getdikcə sağlam sərhədlərini itirir və asılılığa çevrilir. Tərəflərdən biri digərinin həyatının mərkəzinə həddindən artıq yerləşir. Sevgi isə insanı tamamlamır, sadəcə onun həyatına dəyər qatır və inkişafına mane olmur. Fərqi anlamaq üçün öz hisslərinə diqqət yetirmək kifayətdir. Əgər münasibətdə özünü sərbəst, güvənli və dəyərli hiss edirsənsə, bu sevgidir. Amma daim narahatlıq, qısqanclıq, itirmək qorxusu və ehtiyac hissi varsa, bu artıq bağlanmaqdır. Sağlam sevgi insanı gücləndirir, bağlanmaq isə çox vaxt onu zəif və asılı hala salır. Nazim Hüseynzadə / Metbuat.az
