Dünya çempionatları silsiləsində 1960-cı illər futbolun həm ən qaranlıq, həm də ən parlaq dövrlərindən biridir. Bu, futbolun sadəcə oyun olmaqdan çıxıb böyük bir televiziya şousuna, siyasi nüfuz savaşına və ədalət axtarışına çevrildiyi illərdir. Bu gün dördüncü yazımızda futbolun hələ "rəngsiz" olduğu, amma emosiyaların ən yüksək rəngdə yaşandığı 1962-ci və ekranların rənglənməyə başladığı 1966-cı illər mundiallarına nəzər salacağıq.
DÇ-1962: Zəlzələnin dağıda bilmədiyi iradə
Tarixə yeddinci mundial DÇ-1962 Çilidə keçirildi. Amma bu seçimin arxasında böyük bir dram və inadkarlıq dayanırdı. 1956-cı ildə ev sahibliyi üçün mübarizə aparan Çili, zəngin infrastruktura malik Argentinanı məğlub etdi. Lakin turnirə iki il qalmış bəşər tarixinin ən güclü - 9.5 ballıq zəlzələsi baş verdi. 6 min insan həlak oldu, şəhərlər dağıldı. Hər kəs turnirin Argentinaya veriləcəyini gözləyirdi. Amma təşkilat komitəsinin rəhbəri Karlos Dittbornun FİFA qarşısında dediyi o məşhur cümlə tarixin axarını dəyişdi: "Dünya çempionatını bizə saxlayın, ondan başqa heç nəyimiz qalmayıb!"
1962-ci il mundialı futbol tarixinə "ən qəddar turnir" kimi düşdü. Hələ sarı və qırmızı vərəqələrin olmadığı o dövrdə meydanlar əsl döyüş arenasını xatırladırdı. SSRİ yığmasının üzvü Eduard Dubinski ilk oyundaca aldığı ağır sınıq zədəsindən sağala bilmədi və illər sonra məhz bu travmanın fəsadlarından dünyasını dəyişdi.
