Dünən Milli Kitabxananın qonşuluğunda yerləşən, hər dəfə işə gedib-gələndə müqəddəs məbəd kimi baxdığım Azərbaycan Yazıçılar Birliyində idim.
Birliyin Natəvan klubunda Azərbaycanın gözəl şair qadınlarından biri olan Səyyarə xanım Məmmədlinin "Bu dünya bir ömür yükdü" adlı kitabının təqdimat mərasimi idi.
Mən Səyyarə xanımı 2011-ci ildən tanıyıram. Sadə, zəhmətkeş, bacarıqlı, məsuliyyətli, öz işinin öhdəsindən layiqincə gələn bir şöbə müdiri kimi. Amma şeirlərini oxuyandan sonra elə bildim ki, onu lap çoxdan tanıyıram. Elə buna görə də ayrı-ayrı şöbələrdə çalışsaq da onunla həmişə söhbətimiz tutub. Hər dəfə yeni kitabı çıxanda mənə imzalı hədiyyə edib, hər yeni şeirini mənimlə paylaşıb. Çünki onun yaradıcılığını nə qədər sevdiyimi özü də yaxşı bilir.
Təsəvvür edin, xəstəxanada əməliyyatdan yenicə çıxmışdım və ertəsi gün Səyyarə xanım məni yeni kitabının təqdimatına dəvət etdi. Elə bildim ki, bu dəvət mənim üçün Allahın bir lütfüdür və xəstə yatağımda ürəyimdən bu misralar keçdi:
Keçər dövran, belə qalmaz,
Şad ol, könül, nə məlulsan?
Mənə elə gəldi ki, iyunun 2-də keçiriləcək tədbirə görə mütləq sağalıb ayağa durmalıyam. Həkimin bülletenimin müddətini uzatmaq təklifinə qətiyyətlə etiraz edib vaxtından qabaq işə çıxmağa qərar verdim. Atalarımız demişkən, "Çağırılan yerə ar eləmə, çağırılmayan yeri dar eləmə!" Nə yaxşı ki, mən çağırılan yerə getdim.
Tədbir saat 11-də nəzərdə tutulsa da qonaqların əksəriyyəti artıq gəlmişdi. Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Dədə Ələsgər Ocağı İctimai Birliyinin təşkilatçılığı ilə keçirilən tədbir sözün əsl mənasında poeziya bayramına çevrildi. Birliyin beynəlxalq əlaqələr və tərcümə məsələləri üzrə katibi şair Səlim Babullaoğlu tədbiri giriş sözü ilə açıb Səyyarə Məmmədlinin yaradıcılığından danışdı, onun şeirlərindən oxudu.
Tədbirin aparıcısı Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü Məlahət Yusifqızı vaxtilə onunla tələbə yoldaşı olmuş Səyyarə xanımla bağlı xoş sözlər söylədi. Aşıq Ələsgər Ocağı İctimai Birliyinin sədri Xətai Ələsgərlinin çıxışı məclisə xüsusi rəng qatdı. O, Səyyarə Məmmədlini 65 illik yubileyi, eləcə də Azərbaycan poeziyasının inkişafında uzunmüddətli fəaliyyətinə və milli ədəbiyyatın zənginləşdirilməsinə verdiyi dəyərli töhfələrə görə Dədə Ələsgər Ocağı İctimai Birliyinin Fəxri Diplomu ilə təltif etdi.
Tibb elmləri doktoru, əməkdar elm xadimi İbadulla Ağayevin şirin söhbəti qonaqları sözün əsl mənasında valeh etdi. El ağsaqqalı, Göyçənin dəyərli ziyalılarından biri olan Məhəmməd Bayramlının, tanınmış şair Yusif Nəğməkarın, Gəncədən təşrif gətirən sevimli şairimiz Sahib Ələkbərlinin, Demokratik Cəmiyyət Və Qadın Hüquqlarının Müdafiəsi İctimai Birliyinin sədri Mehriban Abdullayevanın və digər ziyalıların çıxışları da maraqla qarşılandı.
Səyyarə xanımın poeziya işığına yığışanlar təkcə qələm adamları deyildi. Mənə elə gəldi ki, Səyyarə xanımı ən çox mütəəssir edən onun tədbirində məhz sinif yoldaşlarının iştirak etməsi idi. Onların xatirələrindən aydın oldu ki, Səyyarə xanım hələ uşaq yaşlarından sinif divar qəzetinə şeirlər yazıb, məktəbin ən fəal şagirdlərindən olub.
Səyyarə Məmmədlinin oğulları-Qarabağ müharibəsi veteranı Oğuz və Bəhruzun çıxışları zamanı onun bir ana kimi necə kövrəldiyini hiss etdim.
Amma buna baxmayaraq, mən dünənki tədbirdə Göyçə elinin yetirməsi olan Səyyarə Məmmədlini çox xoşbəxt gördüm. Çünki bu tədbirdə Göyçə elindən uzaq düşsələr də qəlbində Göyçəni daşıyan göyçəlilər vardı. Səyyarə xanım öz həmvətənlərinin arasında Göyçə həsrətini bir anlıq unutmuşdu. Sanki öz elində-obasında, öz Göyçəli dünyasında idi, şeirlərində ifadə etdiyi "Göyçəni qaytarın mənə" arzusunu reallaşdıra bilmişdi. Nə xoş ki, Dədə Ələsgər ocağının istisi onun yurddaşlarını bir araya toplamışdı. Mənə elə gəldi ki, bu mehriban, səmimi, sözü və əməli bir olan göyçəlilər sanki öz varlıqları, şirin-şəkər söhbətləri ilə Göyçəni bu məkana gətiriblər və mən də heç vaxt olmadığım Göyçədəyəm.
Yadımdadır, hələ 2021-ci ildə Səyyarə Məmmədli belə bir şeir yazmışdı:
Çəkdiyim kimi də gələ əlimdən,
Sındıram həsrəti, dərdi əyəm mən.
Göygözlü Göyçəmdən, doğma elimdən
Hələ də uzaq bir Səyyarəyəm mən.
Bu vətən həsrətli misralar mənə o qədər təsir etmişdi ki, mən Səyyarə xanıma "Mənə yaxın Səyyarə" adlı bir yazı həsr etmişdim. Təqdimatı keçirilən kitaba həmin yazını daxil etdiyi üçün müəllifə dərin təşəkkürümü bildirirəm.
Yazımı Səyyarə xanıma ithaf etdiyim və dünənki tədbirdə səsləndirdiyim şeirlə tamamlayıram.
Zülmətdə işıqdır, nurdur, ziyadır,
Təpədən-dırnağa poeziyadır.
Şeir, nəğmə dolu şirin dünyadır
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım!
Gözəl şeirlərlə yanıma gəlir,
Onu dinlədikcə ruhum dincəlir.
Demişəm özünə, çox yaxşı bilir
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım.
Şairlik təbində, fitrətindədir,
Hər zaman söz demək qüdrətindədir.
İllərdir Göyçənin həsrətindədir
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım.
Anlayıb dərdini, yanasıdır o,
Danko tək qəlbini yarasıdır o.
Qalib bir əsgərin anasıdır o-
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım.
Yazarlar Birliyi olan bu yerdə,
Ürəyim fərəhlə dolan bu yerdə,
Tapır xoşbəxtliyi sözdə, şeirdə
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım.
Burdan bir addımdır vətənim Xızı,
Getmədim ömrümdə bir dəfə azı.
Utandım yanında, Göyçəli qızı,
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım!
Deyirsən, bir uzaq Səyyarəsən sən,
Ruhumuz əkizdir, amma biləsən.
Gün olsun Göyçədə şeir deyəsən,
Mənə yaxın olan Səyyarə xanım!
