2013-cü ildə Nigeriya sahillərində, Atlantik okeanında bir neft gəmisi qəfil aşaraq böyük bir fəlakətə səbəb oldu. Gəmi çevrildi və dənizdə batmağa başladı, ekipaj qaranlığa qərq oldu. Oradan heç kimin sağ çıxması mümkün deyildi.
Gəminin aşpazı Harrison Okene gəmi çevrilərkən səthdən təxminən 30 metr dərinliyə sürükləndi. O, özünü batmış gəminin içində, bükülmüş poladın əhatəsində, soyuq dəniz suyu və qəribə bir səssizlik içində tapdı. Olduğu yerdə kiçik bir hava boşluğu yaranmışdı. Bəli, Uca Allah belə istəmişdi. Nəfəs almaq üçün yetərli, ümid etmək üçün güclə kifayət edən bir boşluq onu xilas etmişdi.
Təxminən üç gün ərzində Harrison nə otura, nə də yata bildi; oksigen azalır, zaman anlayışı itib gedirdi, o isə donmuş suda gözləyirdi.
Dənizin dibində isə qaranlıq çökmüş, qorxu daimi hala çevrilmişdi. Dəniz sonsuz və laqeyd görünürdü. Lakin o, dualarını əsirgəmədi.
Günlər sonra dalğıclar nəhayət batmış gəminin içinə endikdə dəhşətə gəldilər. Çökmüş, həyat əlamətləri olmayan gəminin içində ehtiyatla irəliləyir, cəsədləri çıxarmağa hazırlaşırdılar.
Və birdən, qaranlığın içindən bir əl uzandı.
Bütün məntiqə və gözləntilərə zidd olaraq, Harrison Okene okeanın dibindən, heç kimin sağ qala bilməyəcəyi bir yerdən çıxan canlı bir insan oldu. Onun sağ qalması dəniz tarixində danışılan ən heyrətamiz hekayələrdən biri olaraq qalır və bizə xatırladır ki, ən əzici təzyiq və tam qaranlıq altında belə ümid hələ də nəfəs ala bilir.
Rəsmiyyə Şərifova,
KONKRET.az
