Televiziya bir zamanlar ailələrin bir araya gəldiyi, maarifləndiyi və cəmiyyətin güzgüsü sayılan müqəddəs bir məkan idi. Bu gün isə ekran qarşısında oturan tamaşaçı tez-tez sual verir: biz televiziya izləyirik, yoxsa televiziya bizi dəyişir? Reytinq yarışının amansız qaydaları efirin məzmununu getdikcə daha səs-küylü, daha qalmaqallı və daha məsuliyyətsiz hala gətirib.
Azad söz və media müstəqilliyi demokratik cəmiyyətin əsas sütunlarından biridir. Lakin azadlıq məsuliyyətdən ayrı düşünüləndə təhlükəli silaha çevrilir. Günün istənilən saatında yayımlanan mübahisəli verilişlər, etik sərhədləri aşan çıxışlar və süni sensasiya cəmiyyətin mənəvi mühitinə təsirsiz ötüşmür. Xüsusilə uşaqlar və gənclər üçün televiziya sadəcə əyləncə vasitəsi deyil - o, davranış modeli, danışıq tərzi və düşüncə formalaşdıran güclü təsir alətidir.
Bəs bu vəziyyətdə senzura anlayışı həqiqətən qorxulu sözmü? Senzura hər zaman qadağa demək deyil. Bəzən o, ictimai maraqları qoruyan filtr rolunu oynaya bilər. Məqsəd fikir azadlığını boğmaq deyil, efirin məsuliyyət çərçivəsində fəaliyyət göstərməsini təmin etməkdir. Çünki cəmiyyətin informasiya təhlükəsizliyi də milli təhlükəsizliyin bir hissəsidir.
Televiziya yalnız reytinq qazanmaq üçün deyil, insan yetişdirmək üçün mövcuddur. Efir məkanında səslənən hər söz, göstərilən hər görüntü minlərlə evə daxil olur, düşüncələrə təsir edir və gələcək nəsillərin dünyagörüşünü formalaşdırır. Əgər ekranlar tərbiyəvi missiyasını itirirsə, onda cəmiyyət öz mənəvi dayaqlarını tədricən itirməyə başlayır.
Bu səbəbdən sual açıq qalır: televiziya tam sərbəst qalmalıdır, yoxsa ictimai məsuliyyəti qoruyan müəyyən nəzarət mexanizmləri tətbiq olunmalıdır? Azadlıqla məsuliyyət arasında düzgün tarazlıq tapılmadıqca, ekranlar sadəcə əyləncə məkanı deyil, sosial təsir meydanına çevrilməkdə davam edəcək.
