...Psixoloqlar demək olar ki, hər kəsin üzləşdiyi universal bir ziddiyyətə - yaxınlıq istəyi ilə şəxsi azadlığa olan ehtiyac arasındakı tarazlığa işarə edirlər.
Bu gərginlik mədəniyyətlər arasında özünü göstərir, lakin müxtəlif cəmiyyətlərdə fərqli şəkildə yaşanır.
SİA-nın əldə etdiyi məlumata görə, bu barədə Psychology Today yazır.Asiya, Latın Amerikası və Afrika kimi kollektivist ölkələrdə yaxınlarınıza qayğı göstərmək təbii bir məsuliyyət kimi qəbul edilir.
Yaşlı və ya xəstə qohumlara qayğı göstərmək çox vaxt ailə üzvləri arasında paylaşılır və onların kimliyinin bir hissəsinə çevrilir.
Bu, məna və dəstək hissi verir, lakin şəxsi ehtiyacların yatırılmasına səbəb ola bilər. Avropa və Şimali Amerikada olduğu kimi fərdi cəmiyyətlərdə insanlar çox vaxt özlərinə və ya yaxın dostların kiçik bir dairəsinə güvənirlər.
Qərar qəbul etmədə daha çox azadlıq və sərhədlər müəyyən etmək qabiliyyəti var, lakin məsuliyyət çox vaxt bir nəfərin üzərinə düşdüyü üçün təcrid və həddindən artıq yüklənmə riski daha yüksəkdir.
Mütəxəssislər vurğulayırlar ki, heç bir model ideal deyil. Birinci halda, insan dəstək ilə əhatə olunmuşdur, lakin müstəqilliyi məhduddur; ikinci halda, onlar azaddırlar, lakin çətinliklərlə üzləşmək üçün tək qala bilərlər.
Mütəxəssislərin fikrincə, daxili gərginlik əsas ehtiyaclardan biri - mənsubiyyət və ya muxtariyyət - digərinə hakim olmağa başlayanda yaranır.
Bunu dərk etmək insana öz vəziyyətini daha yaxşı başa düşməyə və tarazlıq tapmağa kömək edir.
Psixoloqlar vaxtaşırı özünə sadə bir sual verməyi tövsiyə edirlər: həddindən artıq çox dəstək alırsınız, yoxsa əksinə, kifayət qədər dəstək almırsınız?
Bu yanaşma özünüzü itirmədən başqaları ilə əlaqəni qorumağa imkan verir.
Əli Babayev
