BMT-nin Ümumdünya Şəhərsalma Forumunun 13-cü Sessiyasının (WUF13) Bakıda start götürməsi, son günlərdəki aramsız yağışın paytaxtda və rayonlarda yaratdığı problemlər, Avroviziya təmsilçimizin uğursuz çıxışı, kriminal hadisələrin şənbə-bazar günlərində kəskin artımı KİV-lərdə və sosial şəbəkələrdə əsl xəbər bolluğu yaratdı. Bu xəbər bolluğuna rəng qatan, müsbət ahəng verən informasiya isə Salyan şəhərində yaşayan 90 yaşlı qocaman müəllimənin vaxtı ilə dərs dediyi məktəbdə yubileyinin keçmiş yetirmələri tərəfindən təntənəli şəkildə keçirilməsi oldu.
Geyiminin sadəliyindən, tədbirin olduqca səmimi ahəngindən bəlli idi ki, yubileyi keçirilən Solmaz Hüseynova hansısa tanınmışların, imkanlı iş adamlarının, vəzifəlilərin yaxını deyil, bu tədbir tapşırıqla ərsəyə gəlməyib, könül işidir. Şənbə günü keçirilən yubiley tədbirinin bazar günündən başlayaraq demək olar ki, bütün sosial şəbəkələrdə kütləvi şəkildə paylaşılması, müəlliməyə saysız-hesabsız təbriklərin yazılması, xoş arzuların dilənməsi cəmiyyətin 5 dəqiqəlik kadrlardan görüb isnişdiyi, sevdiyi, qəlbinə yaxın bildiyi qocaman müəlliməyə ehtiramdan doğurdu.
Həmin videonu mən də sosial şəbəkə hesablarımda paylaşıb, paylaşılanlara rəy yazsam da, qəlbimdə bir boşluq hiss etdim. Qəlbimin dərinliklərində bu xanım müəlliməyə duyduğum ehtiram hissi ilə bu yazını yazdım. Yaxından tanımasam da, yetirmələrinin ilk müəllimlərinə olan sevgisi, müəllimin duruşu, mənalı çıxışı bu yazını yazdırdı.
Jurnalist peşəmə görə çox yubiley tədbirlərinin iştirakçısı olmuşam, KİV-dən, sosial şəbəkələrdən çox tədbirləri izləmişəm. Amma eturaf edim ki, onların heç biri məni Solmaz müəllimənin yubiley tədbiri qədər duyğulandırmamışdı. Və paylaşımlardan, yazılan şərhlərdən görünürdü ki, təsirlənən tək mən deyiləm...
Minlərin arzusunu bir yazıda dilə gətirmək istəyim təkcə 90 yaşlı Solmaz Hüseynovaya olan diqqət deyil, ömrünü müqəddəs müəllimlik peşəsinə həsr etmiş bütün müəllimlərimizə-fərqi yoxdur- təqaüddədir, dünyasını dəyişib, hal-hazırda çalışır-hamısına ehtiramdır, töhfədir.
Salyan şəhər 4 saylı orta məktəbin ibtidai sinif müəllimi Solmaz Hüseynova haqqında sosial şəbəkələrdən öyrəndiyim budur ki, xanım müəllimə 1967-2009-cu illərdə bu təhsil ocağında çalışıb. Necə çalışdığını təhsil idarəsindən, ya məktəb rəhbərliyindən soruşmağa ehtiyac hiss etmədim. Bu sualın cavabı onu məktəbin həyətində səbirsizliklə gözləyən yetirmələrinin simasından, minnətdarlıq, sevgi dolu baxışlardan oxunurdu. Solmaz müəllimənin əlləri təbərrik idi yetirmələrinə. Onlara qələm tutmağı öyrədən bu əllərə toxunmaq, öpmək ən müqəddəs ziyarət idi sanki. Baxmayaraq ki, o əlləri zaman qırışları ilə naxışlamışdı, saçlarını ağappaq ağartmışdı, dizindən taqətini, gözündən nurunu, simasından gənclik təravətini almışdı. Amma dik duruşuna, məğrur yerişinə, hafizəsinə, nitqinə toxuna bilməmişşdi. Müəlliməyə təqdim edilən saysız çiçək dəstələrisə əməyinin qiyməti, müəllim ömrünün daima bahar olduğunun rəmzi idi.
Sinif otağında Solmaz müəllimə tam ayrı idi. Dərs otağının havası sanki ona yeni nəfəs vermişdi, doğma məkan dizlərinin gücünü artırmışdı, çöhrəsinə ilahi bir nur qatmışdı.
Müəllimənin davranışı, peşə etikasına sadiqliyi sadəcə valehedici idi. Təqaüddə olduğunu, bura qonaq kimi dəvət edildiyini belə unutmuşdu. Onu dinləyən şagirdləri, məkanın doğmalığı müəlliməni ötənlərinə qaytarmışdı, arzusunda olduğu, bir daha geri dönə bilməyəcəyi illərindən bir saatlıq da olsa hayıfını alırdı. Yetirmələri ilə salamlaşması, hal-əhval tutması, qısa, lakin maraqlı dialoqları, şux zarafatları zamanın ahəngini pozmuşdu, geri qaytarmışdı. Rəmzi dərs prosesindən sonra Solmaz müəllimənin sinif otağını qamətini dik saxlayaraq vüqarla tərk etməsi möhtəşəm səhnə idi!..
...Amma Solmaz müəllimə sonacan bu möhkəmliyini saxlaya bilmədi, ürəyi doldu yetirmələrinin bu diqqətindən. Zalda ona həsr olunan videorolikə baxanda ilk dərsə gələn uşaq kimi ağladı, zaldakıları da kövrəltdi, sosial şəbəkələrdə bu videonu izləyənləri də. Bu bir insanın ona verilən dəyərdən qəlbən təsirlənməsi, axıtdığı göz yaşlarısa ömrünü boşuna keçirmədiyinə görə qəlbinin təsəllisi idi. Və ən nəhayət, Salyan şəhər 4 saylı orta məktəbdə ibtidai sinif müəllimi Solmaz Hüseynovanın 90 illik yubiley tədbiri cəmiyyətin öz ziyalısına-onun bütün zamanlarda ən öndə gedən nümayəndəsinə verdiyi dəyəri idi. Bu tədbir son illərdə məqsədli, ya kortəbii şəkildə müəllim nüfuzunu aşağı salmağa, zədələməyə hesablanmış kampaniyalara tutarlı cavab idi, sübut idi. Bir daha göstərdi ki, cəmiyyət müəllimini sevir, dəyərləndirir, həmişə yüksəkdə tutur. Gənc müəllimlərə də mesaj idi ki, peşəsinə bağlanan, sevən müəllimləri yetirmələri heç zaman unutmur, daima yaddaşında saxlayır, ehtiram göstərir.
...Sizi yaxından tanımasam da, müəllimim olmasanız da, yetirmələrinizin sizə ehtiramına görə mən də sizi çox sevdim, ürəkdən sevdim, Solmaz müəllimə... Nur saçan çöhrənizə, ağ saçlarınıza baxıb ilk müəllimimi, üstümdə zəhməti olan müəllimlərimi xatırladım. Sizin həyat yolunuz, yetirmələrinizin sizə sevgisi, onların baxışlarında oxunan minnətdarlıq ifadəsi necə müəllim olduğunuzun real əksi idi. Bu görüş həm də “əsl müəllim necə olmalıdır?” sualına cavab, cəmiyyətin, aidiyyatı qurumların təqaüddə olan, sevgiyə, yad edilməyə ehtiyacı olan müəllimlərə diqqət göstərməyin vacibliyinə ötürülən mesaj idi. Müəllim nüfuzunu qaytarmaq, bu ixtisası seçən gənclərdə peşələrinə məhəbbət yaratmaq üçün belə tədbirlərin rolunun vacibliyinin xatırlanması idi.
90 yaşlı Solmaz Hüseynovanın əlini təbərrik kimi öpən keçmiş yetirmələrinə mən də qoşuluram. Əlllərinizdən öpürəm...Ölməz söz ustadı Seyid Məhəmmədhüseyn Şəhriyarın dediyi kimi:
Öpməkçin müqəddəs bir mövqe varsa,
O da müəllimin əlidir, anla!..
Esmira İsmayılova
Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent.
